บทที่ 1 จุดกำเนิดของผม

ครอบครัวผมเป็นคนจีนแต้จิ๋วที่อาศัยอยู่ในประเทศไทย ผมไม่เคยอยากรู้จนกระทั่งผมโต ได้มีโอกาสคุยกับคุณพ่อคุณแม่ว่าสมัยก่อนพ่อแม่โตมาเป็นอย่างไรบ้าง อากงอาม่า(ตา ยาย ปู่ ย่า) ท่านมาจากไหน

ผมถามคุณแม่ว่าต้นตระกูลเราเป็นมาอย่างไร 
คุณแม่ก็เล่าว่าอากงอาม่ามานั้นท่านติดตัวมาแค่เสื่อผืนหมอนใบ(เหมือนสุภาษิต) เปรียบง่ายๆว่าหนีตายจากจีนที่อดอยากมาเมืองไทย ผมก็ไม่มั่นใจว่าท่านเดินทางมาทางไหน แต่คงจะไม่ใช้เครื่องบินแน่ๆ เพราะราคาสมัยก่อนคงจะแพง เมื่อท่านมาแล้วท่านก็ต้องทำมาหากิน คนไทยใจดี ให้ชาวจีนต่างด้าวเข้ามา รวมทั้งแขกต่างๆมากมาย อากงอาม่าถูกกำจัดพื้นที่ในบริเวณแถวเยาวราช เลยทำให้ท่านตั้งถิ่นฐานทำมาหากินเลี้ยงปากท้องไทย ชาวจีนสมัยก่อนแต่งงานกันเร็วและมีลูกกันหลายคนมาก อย่างครอบครัวฝั่งแม่ผมมีเกือบ 10 คนเลย เวลาไปเจอญาติแต่ละทีเรียงลำดับกันไม่ถูกเลยทีเดียว 

ชาวจีนในกรุงเทพส่วนใหญ่ที่ผมเจอจะเป็นคนจีนแต้จิ๋ว 
เป็นที่น่าเสียดายว่าชาวแต้จิ๋วส่วนใหญ่กลับพูดภาษาจีนแต้จิ๋วไม่ได้ เพราะสมัยพ่อแม่(Gen 2) เวลาไปเรียนที่โรงเรียนแล้วมักจะมีคนล้อเลียนสำเนียง และมองกันว่าการพูดภาษาจีนแต้จิ๋วเป็นอะไรที่เชย รุ่นคุณพ่อคุณแม่จึงไม่ได้ใช้ภาษาจีนแจ้จิ๋ว พอรุ่นผม(Gen3) จึงทำให้ไม่สามารถพูดจีนแต้จิ๋ว ซึ่งก็เป็นที่น่าเสียดายสำหรับผม ตอนนี้ผมก็พยายามที่จะฝึกพูด แม้ว่าจะลำบากก็ตาม 

น้องคนสุดท้อง

บทนำ

กล่าวคำสวัสดีผู้ที่หลงเข้ามาชมกับBlog ที่จะรวมเรื่องราวชีวิตส่วนตัว แง่คิดต่างๆของผม
ที่ใช้ทั้งชีวิตของคนคนหนึ่งขึ้นมาเขียน แม้ว่าจะเป็นคนธรรมดาทั่วไปที่ใช้ชีวิตง่ายๆ
และไม่มีอะไรโดดเด่น  แต่ก็อยากที่จะบันทึกเพื่อกลับมาอ่าน

แล้วก็ยังรู้สึกและนึกถึงตลอดเวลา Blog นี้ก็มีแค่นั้นจริง ตอนนั้นก็ผ่านมาสามสิบกว่าปีแล้ว จะมาไล่ทบทวนความทรงจำต่างๆออกมา

น้องคนสุดท้อง